یکشنبه
31
فروردین
1393
نرم افزار قانون همراه مورد استفاده وكلا
نام کاربری رمزعبور رمزعبور خود را فراموش کردید؟ نام کاربری خود را فراموش کردید؟ ایجاد یک حساب کاربری

فروشگاه محصولات حقوقی

برای خرید محصولات ما به

فروشگاه موسسه

مراجعه کنید.

به روز رسانی قانون همراه

به روز رسانی قانون همراهنسخه جدید قانون همراه با پشتیبانی از گوشی های لمسی و امکانات جدید آماده به روز رسانی است.

 

آمار سایت

اعضا : 4872
محتوا : 3699
بازدیدکنندگان : 2166325
صفحه اصلی > بانک مقالات حقوقی > حقوق کیفری > حقوق جزای عمومی >

بررسی رابطه حقوق جزا و اخلاق

قوانین 

تعریف اخلاق و حقوق جزا:
اخلاق در لغت جمع خُلق می باشد كه به معنی خوی، طبیعت و مروّت و از اقسام حكمت عملیه شمرده شده و آن را علم معاشرت با مردم توصیف كرده اند. در تعریف، همه صاحب نظران اتفّاق نظر ندارند، بلكه هریك از آنها به جهت افكار و عقاید خاص خود درباره مفهوم اخلاق نظریات خاصّی ابراز كرده اند. بعضی اخلاق را منحصر به ملكات نفسانی و هدف آن را كمال یا سعادت بشر دانسته اند و برخی دیگر، اخلاق را منحصر به شیوه های رفتار مردم در زندگی اجتماعی، و هدف آن را فراهم آوردن زمینه سازش انسانها می دانند. عد ّه ای هم اساساً اخلاق را از مقوله آداب و رسوم و احساس مشترك مردم به شمار آورده و معتقد به وجود هدفی برای آن نشده اند1.
استاد شهید مرتضی مطهری در این باره معتقد به نظریه پرستش شده اند؛ یعنی كارهای اخلاقی كه مورد تقدیس و ستایش دیگران قرار می گیرد از مقوله پرستش است.2 و بالاخره، بعضی دیگر گفته اند كه اخلاق یا احكام اخلاقی سنخی از هنجارها به شمار می آیند كه تنظیم رابطه فرد با دیگران را در دستور كار خود دارند، به گونه ای كه این نظم و نسق سنجش براساس حقّانیت یا ناحقی، خوبی یا بدی احتمالی ایجاد می شود و این داوری باید بر پایه اصول معین از پیش داده شده و یا دریافت شده ای انجام شود تا هركس نتواند گزینش اخلاقی خود را براصل خود گزیده، بنیان نهد.
باید گفت كه دولت است كه در سركوبی افعال بر خلاف مصالح اجتماعی صالح شناخته شده است. حتی اگر افعال مجرمانه به منافع خصوصی افراد زیان وارد آورده و حقی از آنها ضایع شده باشد، استیفای این حق جز با مداخله دولت یا نمایندگان آن میسر نیست و این امر از قواعد نظم عمومی محسوب می شود.
ارتباط اخلاق با حقوق جزا:
در علم اخلاق سه رابطه مورد توجه است: یكی رابطه ای كه انسان با خدای خود دارد
این رابطه كاملاً بر پایه اعتقاد باطنی اشخاص استوار است كه علی الاصول از قلمرو حقوق جزا خارج است، زیرا منطقاً كسی نمی تواند به ابعاد نفسانی و باطنی و درونی انسان پی ببرد و از قصد و نیّت او به انجام عمل مخالف اخلاق حسنه آگاه شود، بلكه تنها خداست كه بر دلها و آنچه در باطن انسانها می گذرد آگاه است كه مستوجب كیفر اخروی و در پاره ای از اوقات كه نیّت و قصد باطنی شخص به انجام عمل خلاف در خارج به منصه ظهور برسد، با مجازات دنیوی همراه خواهد بود: مانند جرم ارتداد یا دروغگویی كه تنها در وضع خاص برای آن مجازات دنیوی تعیین شده است. (ماده 649 ق.م.ا.ت). در این رابطه، قلمرو اخلاق از قلمرو خویش جزا گسترده تر است. دیگری، رابطه ای كه مربوط به وظایف انسان نسبت به نفس خویش دارد. در نظامهای اخلاقی دینی تخلّف از بعضی اصول اخلاقی كه انسان نسبت به نفس خود مرتكب می شود هرچند كه ضرر و زیان آن منحصراً متوجه شخص مرتكب گردد، قابل مؤاخذه است مانند خودكشی كه كیفر دنیوی نیز بر آن مقرّر شده است. بالاخره رابطه ای كه انسان با همنوعان خود دارد كه به اخلاق اجتماعی تعبیر گردیده است كه بدون تردید با حقوق جزا مرتبط است. یعنی در قلمرو زندگی اجتماعی، تكالیفی وجود دارند كه فاقد هر صبغه اخلاقی هستند. این گونه تكالیف عموماً در قلمرو اخلاق اجتماعی موضوع حقوق جزا واقع می شود و هدف از رعایت آن برقراری نظم و حقوق اجتماعی و تأمین عدالت اجتماعی است. مانند مقرّرات راهنمایی و رانندگی، حفظ محیط زیست كه به نظر آقای دكتر كوشا؛

دسته بندی درختی بانک مقالات